دو سه رو پیش زیاد حالم خوب نبود؛ خانواده بهم گفتن پاشو برو دکتررررر دختر کوچولومون فرموود :نه نبریدش دکتررر من دوووسش دااارم !!خودش خوب میشه..:)) خانواده در حالی که از پیشتیبان کوچولوم و تایید و ذوق مرگی من حرص میخوردن دوباره گفتن: پس پاشو خونه رو جارو کن اگه خوبی :| وایشون در دفاع از عمه ی عزیزش فرمودن:نهههههه عمم کمرش درد میگیره:)) و اینبار به شوخی و حرص محکم با دست زدن پشت کمرم !! ایشون در حالی داشت گریش میگرفت فرمود:عههه چرا میزنیندش و حتی بلند شد شخص ضارب رو بزنه :)) نمیدونین چقد اونروز ذوقشو کردم:) این کنارم باشه کسی جرات نداره چپ نام کنه:)) قربون دوست داشتناش*_*

اگه یادتون باشه گفته بودم پارسال این موقع از طرف دانشگاه با دوستام رفتیم مشهد خب در یک حرکت خیلی عجیب و غریب اکثرا 14 بهمن و فراموش کرده بودن حتی خانواده!!فقط چند نفر از عزیزانم تبریک گفتن. منم میخاستم یه تستی بکنم ببینم خودم نگم کسی یادش هست اصلا؟که دیدیم خیرررررررررر از این خبرا نیست:| اره داشتم میگفتم که تبریک بهم نرسید بیشتر تر هم؛از دست اون دو تا دوست که همراهم مشهد بودن عصبی بودم جلو چشمشون هی رژه میرفتم هی میگفتم شما نمیخاین یه چیزی به من بگین؟ اونام انگار نه انگار! دیگه اخر شب در حالی که ازشون قطع امید کرده بودم پرو فایل گذاشتم تولدت مبارک من:| که فردا صبحش دیدن پروفایل رو و یادشون افتاد و عرق شرم پاک کنان و ببخشید گویان اومدن تبریک بگن که کلی براشون ادا اومدم که باهاتون قهرم و محل نذاشتم ..(این دوستام تولدشونو کسی یادش بره قطع نخاعش میکنن پس یوقتی دلتون براشون نسوزه:)) و اما امسال: دیشب واقعا ترکوندن همه فاطمه ی عزیزمممم که یه پست مامان گذاشته بود اینستا ..که اسکرین شو بهم داد چون خودم ندارم این برنامه رو و من چقد ذوق کردم از محبتش...همه وهمه حتی کسایی که فک نمیکردم یادشون باشه... و در بیان دوستاای خیلی خیلی عزیزم که با دیدن پیام تبریکشون واقعا خوشحال شدم:) ناشناس عزیز و سحر جونم و نفس خانم گل و آرام جانم:) ممنونم ازتون.. سال ها قبل در روز جمعه به

فقط یک بیانی میتونه معنی نشونه های زیر رو بفهمه :) :( :| :/ :دی :D :* واسه یکی از دوستام این ها رو می فرستادم کلی تعجب کرد اینا چیه؟ بعد اسم هر کدومو براش گفتم و توضیح دادم کجا استفاده میشه... کلی منو به خاطر کشفیاتم تشویق کرد :)) منم به روم نیوردم اینا مال برو بچ بیانه و استفاده همگانی است و به دلیل نبود امکانات از اینا استفاده میکنیم:دی نبود امکانات باعث ستاره شدن میشه :× +وبلاگم یه رازه که هیچ کس ندارتش:) این لینک هم تقدیم به شما جالبه یه سر بهش بزنین:) بعد نوشت: به لینک توجه نکنید از دستتون رفته!!:|

از جمله هنر های من اینه که وقتی قراره هرزگاهی به تعداد خیلی کم درسال که خودمون نون میپزیم...من جهت نشون دادن هنر خودم دست به کار میشم که یک عدد از اون نون ها رو به صورت دااایره ای دربیارم همچین چبزی تحویلی بدم تکرار میکنم این قرار بوده یه نون خانگی گرد بشه :)) خیلی خوبه که خودمون برا خودمون شادی ایجاد کنیم حتی اگه دلیلش همین خراب کاری ها باشه...

اوووم یه سوال دارم ار قدیمی های وبم :کسایی که از قبل تر و گذشته دنبال میکنن وبم رو به نظرتون طرز نوشتن من فرق کرده ؟ منظورم از لحاظ شاد یا غمگین نوشتنش نیس نوع نوشتن و سبکش .. قبلا راحت تر مینوشتم الان یه جمله بخوام بنویسیم صد بار تغییرش میدم!!! کلا این پست را ناشناس طور فعال میکنم که نظراتون رو درباره وب طرز بیان و اینا بگین:) ممنون میشم:)

میخوام یه تحریفی تو چالش 13 دلیل برای ادامه زندگی انجام بدم و بجاش؛چند دلیل بخاطر دوست داشتن خودم بنویسم دوست داشتن خودمون ..چیزی که هممون بهش احتیاج داریم؛ حتی قبل از فکر کردن برای ادامه زندگی و من این روز ها بیشتر احتیاج دارم بهش..آخه احساس بی فایده بودن بدی دارم این روزا 1)خودمو دوست دارم چون میدونم خدا هم منو دوست داره!واقعا این حس رو دارم...انقد دوستم داره که حتی وقتی دارم یه خطایی مرتکب میشم به یه نحوی حالمو میگیره که یعنی اوی بچه.. پاتو درست بذار... 2)دوست دارم چون تا خودم خودمو دوست نداشته باشم به اندازه کافی کسی هم نمیتونه بهم احترام بذاره و یا دوست داشته باشه البته همه خیلی دلشون بخاد منو دوس داشته باشن:/ باز هم هستا اما این دو تا مهم تررینشه یعنی اصل مطلبه برام :)

هر کسی تو خوابگاه یا امثالش زندگی کرده قطعا زیاد با اعلامیه ی رو به رو مواجه شده!! کلا از این سری اتفاقات زیاد میفتاد و همیشه هم یه همچین اطلاعیه ای شخص مال برده میزد:)) بعد تازه پست واری بچه ها هم میومدن زیرش نظر میگذاشتن مثلا: اگه پشت گوشتو دیدی کفشتم دیدی ..یا اوی دزده پالتو منم بیار:| یکی از این دزدا اول سال کفش جدید دوستمو.. نه ببخشید هم کلاسیم رو دزدید و آخر سال کهنه و پاره شده تحویلش داد،گذاشت روی جا کفشی اتاقش:)) یکی دیگه غذای پخته و آماده رو از توی اشپزخونه روی گاز بر میداشت میرفت:| و چیز هایی دزدیده میشد که قابل گفتن نیس اصلا!!!در این حد وسیله شخصی بود! زیادش لب تاب و گوشی بود که اگه حواست نبود یه در اتاقو شبا قفل نمیکردی صد در صد میبردن.. این عکس رو یه زمانی گرفته بودم جز عکس هایی بود که میخاستم آپلود کنم اینجا اما وقت نکرده بودم...الان دیدمش گفتم کارمو به پایان ببرم... +هر موقع ناراحتم گذاشتن پستی که باهاش یه لبخند رو لب کسی بیاد حالمو خیلی بهتر میکنه:)